Daar het so pas ‘n wonderlike stilte neergedaal in my kantoor, en wie sal ek bedank? Eskom

Dit gee my natuurlik n geleentheid om iets vir die web te skryf,  nie dat ek so skielik aan iets kan dink om te vertel nie.

Wat ek wel nou weer besef is dat ons vreeslik blootgestel word aan geraas deur die dag. Dit is ook seker een van die redes waarom mense so moeg is na ’n dag by die werk.  Jy moet luister na die lugreeling, rekenaars, telefone wat lui, stemme wat almal gelyk praat, deure wat oop en toe gaan, en die televisie wat heeldag aan is, vir kliente.  Vir my is n televisie of radio wat aan is, waarna ek nie doelbewus luister of kyk nie, verskriklik uitputtend.

Nou weet ek hoekom dit vir my so lekker is om in die tuin besig te wees, my ore rus.

Nou is dit tyd, tyd om weer uit my kop vol gedagtes te klim, Tyd om myself los te maak van die boeie van uitstel, en uitstel en nogmals uitstel.

Dit is nie omdat daar niks is om te sê nie, of hoe dit gesê moet word nie. Ek is net nie lus om te praat nie, nie lus om aandag te gee aan enigeiets nie. En Hoekom? Ek weet regtig nie. Al wat dit kan wees is n vreeslike tekort aan inspirasie. 

Maar wat beteken inspirasie, en wat is dit wat n mens inspireer, en waar kan ons daarvan koop? Dit sou so maklik wees as al die soort dinge in die vorm van n pil was, wat ons in die oggend met ontbyt kon neem. Ek dink ons sou een verskriklike ge-inspireerde spesie gewees het.  Jammer ouens, so maklik is dit nie, die goeie nuus is, dit is ook nie so moeilik nie. Nee, ek praat nou nonsens, dit is eintlik net so maklik daar is ongelukkig net n “catch”. Mammie steek die bottel met pille weg. 

Ek dink ek het die pille gekry.

Elke mens is anders, volmaak en spesiaal, en daarom het God vir elkeen van ons n gawe gegee. Dalk wonder ons somtyds wat die gawe is en somtyds mag dit voel of jy alweer laaste in die ry gestaan het toe dit uitgedeel was. Ek sou ook graag so mooi wou kon sing soos Celine Deon, of so pragtig wees soos Charlise Theron en die beste rolle in films wou losslaan. 

Net soos wat God die mens geskape het, het Hy ook vir ons almal dieselfde  gawe gegee, die gawe om te skep. Almal is nie ewe sterk of slim nie. Ek het beslis nie die verstandelike vermoë om n ruimteskip te bou, die lug in te stuur en n geleentheid vir die mensdom te skep om die maan te sien nie. Ek het ook nie stem en musikale vermoë om te skryf, te sing en musiek te skep vir mense om n na te luister nie. 

Maar een ding is seker, ek het ook die gawe om skeppend te wees ontvang. Mag dit wees wanneer ek n saadjie in die grond sit en n geleentheid skep vir n boom om te groei. Mag dit wees, n koek wat ek bak en n geleentheid skep vir iemand om dit te geniet.  Mag dit wees om n mooi foto te neem, n kunswerk te skep en dit te verkoop sodat iemand dit teen n muur kan hang. 

Om te kan skep is verseker die grootste gawe wat ons ooit ontvang het, en almal het dit gekry. So as jy ooit voel soos ek die afgelope twee weke, on- ge- inspireerd.  Teken n prentjie, Skryf n gediggie, al is dit drie reeltjies, of bou n voetstoel met hout, solank jy iets skep. Jy sal verbaas wees die vrede en inspirasie wat dit jou bring. 

Dit laat my nou dink aan ons naweek op die Van der Kloof dam. Ons was so twintig avontuurlustiges wat gaan roei het. Dit was n ondervinding wat jy beslis op jou “dinge om te doen” lysie kan sit. Ons was vir 4 dae en 5 nagte in die veld, en op die water. Nie so maklik soos ons gedink het nie. Elkeen moes sorg vir sy eie kos en water wat saam moes gaan. So ook moes jy jou tent en klere saam roei elke dag. Dit was tent afslaan en inpak in die oggend en tent opslaan en uitpak in die aand. Die veld was die toilet en die dam die bad. Die moeilikste vir my was dat ek vinnig moes leer dat samewerking in n dubbel kanoe van uiterste belang is.   Maar dit was die moete werd. 

Ons gids was Gavin. Kayaking was net n sport vir hom terwyl hy as elektriese ingenieur gewerk het. Ek vra toe vir hom hoe is dit dat hy sy beroep net so kon opgee. Verseker kan dit nie gaan oor geld of gemak nie. Toe se hy vir my, hy het sy sport so geniet, en hy wil graag ‘n geleentheid skep vir ander, om dit waarvoor hy so lief is, te kan ervaar en te kan kan deel in die mooi wat ons andersin nooit sou kon sien nie.

Om in Johannesburg te woon moet jy spoed hê. Behalwe vir dit wat met staatsinstansies te doen het, gebeur dinge vinnig. Ons ry vinnig, eet vinnig en koop net so vinnig. Geboue gaan oornag op soos paddastoele. Kelners is nooit vinnig genoeg met die kos nie. As dit reen, is al wat ‘n netwerk is te stadig na almal se sin. En so kan ek aangaan en aangaan. ‘n Vreeslike gejaag is dit alles. Die gejaag kweek ongeduldigheid, ons almal ly daaraan. So  raak ons somtyds buite beheer en word iemand van wie jy jouself nie eers hou nie.

So sal ek iets wat ek graag wil doen of dalk moet doen uitstel en somtyds glad nie doen nie, omdat ek nie tyd het nie, en die hele proses vir my lyk of dit te lank kan neem. En dan is ek later  spyt en teleurgesteld.

Daar was n projek in die April/Mei uitgawe van PIX  wat ek van toe af al dreig om te doen, en die naweek het ek besluit, kom hoog of laag, maak nie saak hoe lank dit neem nie, ek gaan dit doen van die begin tot die einde, en ek belowe om nie ongeduldig te raak met enige iemand nie.

Eers moes ek ‘n raam maak wat met material oorgetrek is. Die material was ‘n splinter nuwe spierwit kussingsloop, wat ek al 2 jaar terug by my ma gekry het. Sy gaan so vies wees as sy weet ek “moes” die sloop sny. Jammer Mammie. Die raam moes ek koop, sommer n goedkoop houtraam. En die kontrepsie wat hom laat regop staan het my “darling” vir my aanmekaar gesit.  Dan nog die lampie, gekleurde gloeilampe –wat n plaas se prys is- en cellofaan, vir ingeval die gloeilamp se kleur nie helder genoeg is nie. Net om al die goed bymekaar te kry was al klaar n halwe dag se geskarrel.  En toe is dit speeltyd.

Dit was aan die einde van die dag alles die moeite werd, en weereens word ek bewus gemaak dat alles wat jy doen n proses is waarin jy sekere stappe moet volg, en elke stap neem sy tyd. Ek kan nie in my motor klim en woeps binne 2 sekondes is ek twintig kilometer verder presies waar ek wil wees nie. Nee, ek moet die motor aanskakel die hek oop en toe maak. Stop by elke stop straat, geduldig wees met die ou oom wat nie so lekker weet waarheen hy wil draai nie. Uitkyk vir “taxis” wat voor my inry, ensovoorts.

Dit laat my dink aan wat Arnold Glasow gesê het: Geduld is die sleutel tot alles. Jy kry die kuiken deur die eier te laat uitbroei……nie deur dit stukkend te breek nie.

Die benodighede                                                                                                                          En na bietjie samewerking en geduld, die eindproduk,   

Vandag was weer groot rugby , en vir my beteken dit tuin natmaak.  Dit is nie omdat ek nie van rugby hou nie, inteendeel ek is n groot Rugby, WP en Suid Afrika ondersteuner, dit is my senuwees wat nie van die sport hou nie. Skaars tien minute in die spel en ek bevind myself met n tuinslang in die hand. Dit help om bietjie te bedaar. dan sal ek so nou en dan ingaan so bietjie kyk, en sodra die spanning te veel word vlug ek weer buite toe.

Vandag was ek gebol. Die ergste kombinasie  wat jy kan kry, WP teen die Blou meisies, en dit reen. Ek gryp toe na my rekenaar maar dit help nie, want hier binne hoor ek alles, in stereo. Ek dog toe nee, ek sal moet uitgaan anders gaan ek dit nie maak vandag nie. Ek loop agter toe sover van die gillende skare soos ek kan, en van onder die afdak staan ek en kyk na die mooiste prentjie. Skoon en vars le die pers en geel blommetjies voor my, en toe dog ek dit sal nou ‘n mooi prentjie wees en ek kry my kamera.

Ek moes so bietjie “photoshop” doen. Omdat die emosies met stil fotos, die fotograaf se emosies is, en emosies iets van die oomblik is, lyk dit later net nie dieselfde nie.  Sjoe ek hoop dit maak vir julle sin?  Dit is die soort fotos wat mens noem  “Tjoklitbox” fotos. ’n Mooi prentjie, en dit is al.

Daar is foto kompetisies elke dag, week en maand, waaraan een kan deelneem, en vir elke ding wat jy koop of aan deelneem,  is daar termes en voorwaardes wat niemand ooit lees nie, en dit is n feit. Nou hoe belangrik kan termes en voorwaardes in elkgeval wees in n foto kompetisie?  En die antwoord is……….Baie belangrik!!!!!!!

Sommige mense wat die kompetisies aanbied is bloot organisasies wat soveel as moontlik fotos wil inkry sodat hulle dit weer kan verkoop as “Stock photo’s”  So, as die termes en voorwaardes stipuleer dat die foto wat jy in stuur nie meer jou eindom is nie, dan kan hulle daarmee maak wat hulle wil. Ag, maar dit is ook nie die einde van die wereld nie, tensy jy natuurlik uitvind jou foto is aan n uitgewer verkoop vir n hele paar duisend rand.  En die punt is, lees jou termes en voorwaardes altyd!

Ek neem nie graag deel aan foto kompetisies nie. Daar is net altyd vir my te veel ander, mooier, indrukwekkender fotos as my eie. Toe lees ek nou die dag die foto  kompetisie raak. Die onderwerp was ”Collections” . Ek was skoon opgewonde, want ek het ook n kolleksie, miniatuur parfuums. Uiteindelik is daar n doel vir my kolleksie. En wie weet, dalk wen ek iets of my naam word dalk gepubliseer. Daar was n hele week en n half om die foto te neem, mooi te maak en in te stuur. Hoe is dit dan moontlik dat ek die Dinsdag aand, nege uur uit die bed klim, om n foto te neem van n klomp parfuum bottels?  Ek wou dit eers maar net los, want is dit so belangrik?. Maar ek kon nie, ek het geweet ek sal die volgende oggend vies wees vir myself. Ek wonder of daar hoop is vir mense wat alles so op die nippertjie moet doen, ek het dit nodig.

Na ek elke botteltjie, een vir een afgehaal en skoongevee het, het ek hulle versigtig op die bank bo-op n spieel gesit en begin fotos neem. Ek het toe so bietjie kleur regstellings in Photoshop gedoen, en was weer in die bed net na elf uur. Na al die moeite en wilskrag, raai wat? Nee, my foto het nerens gekom nie, want ek was onder die indruk die kompetisie sluit twaalf uur die volgende aand en nie twaalf uur die middag nie. Dit het ek nou van,                                                                                                                    

 ”More is nog n dag”.

Aarklop was weer op sy stukke velede week, en soos die ander jaar was dit Baie, lekker. Mense was vrolik, -party soos gewoonlik meer as ander – en vriendelik. Die geld was te min vir alles wat ons wou koop, en prêt vir kinders was daar meer as genoeg. Ek het my weer moeg gedra aan my kamera wat my enigste bykomstigheid uitmaak, maar om een of ander rede was ek glad nie lus om onophoudelik foto’s te neem nie.

Sodra jy vir die tweede keer dieselfde ding doen, moet daar darem iets nuuts wees om te doen of te sien. So het ons besluit om na twee opvoerings te gaan kyk. Ek was beindruk met die kunstenaars, en dit was n plesier om die mense te ondersteun. Eers het ons na “Snuf in die neus” gaan kyk. Dit is n komedie, en dit was vir my so lekker om weer vir “Sterrietjie” (Janie Combrink) te sien optree. Ek wonder hoekom is sy so stil, as n aktrise. Ek was absoluut mal oor haar toe ek n kind was. Daarna het ons na “Banneling” gaan kyk. Sjoe, wat n drama. Dit was n lang opvoering, maar beslis die moeite werd. Die kunstenaars was FANTASIES en het hul storie van ‘n disfunksionele famielie met oortuiging oorgedra. Ons is daarna met n, regte egte Suid Afikaanse “TAXI”, terug na Rapport se tent om ons lang dag mooi af te rond. En dit het vinnig gegaan hoor ?

Piet Plagiaat, Dawid fourie, Natasha ? en my gunsteling, Ghapi het ons vir die res van die aand vermaak. Rapport se seremonie meisie, Etha Frazer, het verseker n hele klomp Gautengers se harte gesteel. Die meisie het n persoonlikheid wat meeste van Suid Afrika se publieke figure sleg sal laat tweede kom. Sy is n mooi, warm, volwasse, volbloed vrou, en vir my part kon sy maar die heel aand sing. My gunsteling liedjie van haar “NOU DIE DAG”.

Etha

Gemma _Latyn_Edelsteen

Gemma Otto_ Kompeterend, ‘n Gebore Leier, Onafhanklik, Sterk, Kreatief en Oorspronklik.

Gemma is Pragtig.

Gisteraand het die eerste somer reën behoorlik geval. Al die winter stof is van die bome afgewas en daar is n gevoel van n nuwe begin. En ons kan begin spaar op die sinus pilletjies.

As die weer so swaar is dan is Dorie se senuwees behoorlik op hol. Ek het haar aandag toe maar probeer aftrek met die kamera, maar dit het moeilik gegaan. Van al die fotos wat ek al geneem het van haar was daar nog nooit een wat vir my goed genoeg was om te vergroot en teen die muur te hang nie.  Sy is nie baie lief vir n kamera nie.

He he, sy is net besig om te luister na die donderweer. Dali was vas aan die slaap en was nie beindruk met my toe ek hom wakker maak vir n foto nie, siestog hy was regtig nog moeg.  ’n Mens sou nie dink die kat slaap sy dag om nie.

Vinci is een van daardie diertjies wat net glad nie fotogenies is nie. Maak nie saak wat ek doen met hom nie, hy sal net nooit n voorblad haal nie. Dit is hoekom ek sy foto moet “posterize” .  Lol, hy hou ook nie van die skerp lig in sy ogies nie.

Wat is dit wat maak dat Maandag vir mense so n lang moeilike dag is. Ek dink dit is omdat mense net nie tot rus kom nie. Met al die tegnologie wat beskikbaar is, kan ons oor naweke van ons werk, soos ongeantwoorde epos inhaal. Selfone verseker dat ons vier en twintig uur beskikbaar is, waarvoor dit ook al mag wees, en vir die wat daarvan hou om gat te skuur, jammer, maar daar is, en sal nooit weer iets wees soos “geen verkeer” op ons paaie nie.  Al die dinge maak dat jy net nooit regtig uit rus van al die druk wat op jou geplaas word nie. Dit is ook natuurlik ‘n keuse wat jy maak. So volgende naweek sit af jou selfoon. Parkeer die motor vir die naweek en vergeet dat jy ‘n “baas” het, en voel hoe lekker dit is om Maandag te gaan werk.

 Edenburg, in die Noord Westelike provinsie, tussen Swart Ruggens en Groot Marico is baie, baie mooi.  Daar is fotograwe wat asemrowende mooi fotos neem van die vlaktes en die diere, maar geen foto sal ooit kan weergee wat jy eerstehands sien of ervaar nie.